Για τους χωρισμούς, τους ανεκπλήρωτους έρωτες και τις σχέσεις που δεν έγιναν ποτέ
Ο Άγιος Βαλεντίνος παρουσιάζεται κάθε χρόνο σαν μια γιορτή αποκλειστικά για ζευγάρια. Λουλούδια, δείπνα, φωτογραφίες αγάπης, δηλώσεις ευτυχίας. Για πολλούς ανθρώπους όμως, αυτή η ημέρα δεν θυμίζει όσα έχουν, θυμίζει όσα χάθηκαν, όσα δεν προχώρησαν ή όσα δεν έγιναν ποτέ.
Υπάρχουν οι χωρισμοί που ακόμη πονάνε.
Υπάρχουν οι ανεκπλήρωτοι έρωτες που έμειναν στη σιωπή.
Υπάρχουν και οι σχέσεις που φάνηκε να ξεκινούν, αλλά δεν πρόλαβαν να υπάρξουν πραγματικά κι όμως άφησαν πίσω τους ένα αίσθημα κενού.
Και όλα αυτά είναι μορφές πένθους.
Συχνά δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε αυτό το πένθος, γιατί πιστεύουμε ότι «δεν δικαιούμαστε» να στενοχωριόμαστε για μια σχέση που κράτησε λίγο, για έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν προχωρήσαμε, ή για έναν έρωτα που δεν ειπώθηκε ποτέ. Όμως η ψυχή δεν μετρά τη διάρκεια μετρά το νόημα, την προσδοκία και την ελπίδα που επενδύθηκε. Πολλές φορές πενθούμε όχι μόνο αυτό που ζήσαμε, αλλά και αυτό που πιστέψαμε ότι θα μπορούσε να υπάρξει.
Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο πόνος αυτός γίνεται συχνά πιο έντονος. Οι εικόνες ευτυχίας γύρω μας μπορεί να λειτουργήσουν σαν υπενθύμιση της απουσίας, οδηγώντας μας εύκολα σε σκέψεις όπως:
«Κάτι κάνω λάθος.»
«Όλοι προχωρούν εκτός από εμένα.»
«Ίσως δεν άξιζε τελικά.»
Κι όμως, το να πονάμε για έναν έρωτα, ακόμη και για έναν έρωτα που δεν ολοκληρώθηκε, δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι ένδειξη ότι μπορέσαμε να δεθούμε, να ανοιχτούμε, να επιθυμήσουμε. Είναι απόδειξη ότι η καρδιά μας παραμένει ζωντανή, ακόμη κι όταν χρειάζεται χρόνο για να επουλωθεί.
Ίσως λοιπόν αυτή η ημέρα να μη χρειάζεται να είναι μια γιορτή που μας πιέζει να νιώθουμε χαρά. Μπορεί να γίνει μια ήσυχη υπενθύμιση ότι κάποιοι έρωτες αφήνουν πίσω τους μαθήματα, άλλοι αφήνουν τρυφερότητα και άλλοι αφήνουν απλώς ένα σημάδι που σιγά-σιγά μαλακώνει. Το ότι κάτι τελείωσε ή δεν ξεκίνησε, δεν σημαίνει ότι δεν είχε αξία.
Μικρές υπενθυμίσεις για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου
- Επιτρέπεται να νιώθεις λύπη ακόμη και αν «έχουν περάσει μήνες».
- Επιτρέπεται να πενθείς κάτι που δεν έγινε ποτέ, αν για εσένα είχε σημασία.
- Δεν χρειάζεται να πιέζεις τον εαυτό σου να είναι καλά μόνο και μόνο επειδή «είναι γιορτή».
Αν αυτές τις μέρες νιώθεις ότι πενθείς έναν έρωτα, ίσως η πιο ουσιαστική πράξη αγάπης να μην είναι προς κάποιον άλλον, αλλά προς τον εαυτό σου: να αναγνωρίσεις τον πόνο χωρίς ντροπή, να του δώσεις χώρο και να θυμηθείς ότι η δυνατότητα να αγαπάς, ακόμη κι όταν πληγώνεσαι, παραμένει μία από τις πιο βαθιά ανθρώπινες πλευρές σου.
Αν βρήκες τον εαυτό σου σε αυτές τις λέξεις, αποθήκευσέ το ή μοιράσου το.